Kaalgat innie reen…

Ek het al voorheen genoem dat baie van ons ‘avonture’, eintlik die resultaat is van ons totale stupidgeit. Daardie teorie het ons die afgelope naweek reg bewys. 

Woensdagaand, omtrent 19h00, ry ons uit die kamp uit.  Manlief het verlof ingesit vir Vrydag, en ‘n heerlike langnaweek strek voor ons uit.  En…ons besluit ons ry Namibe toe.  ‘n Hele 2 450 km verder.  Om ‘tyd te wen’, wil ons Woensdagaand al deur Luanda wees.  Dis die ergste deel van die trippie.  Ons beplan om by die Kwanza-riviermond oor te slaap.

Die langnaweek-gevoel brand hoog, en ons gaan eet eers garnale in Viana. Op die ou einde kom ons na middernag by ons afdraai na die riviermond aan.  Voor mens by die mond uitkom, ry jy eers verby ‘n groot soutpan.  Die uwe, nou baie, baie moeg, dring daarop aan dat ons op die soutpan moet uitkamp.  Ons wil immers weer 5h00 die volgende oggend in die pad val. Dit het nie sin gemaak om wiele af te pomp en deur sand te sloeg vir ‘n 5 uur-lange slapie nie.  Ongelukkig het my wederhelfte ingegee.

Dis ‘n windstil nag.  Geen wolkie in sig nie.  Net talle blink sterretjies.  Ons slaan ons tentjie op, maar los die penne om hom te anker.  Ook g’n tyd vir die ‘flysheet’ nie - dit lyk mos nie asof daar reën gaan wees nie.  Die gazebo kom bo-oor die tent.  Vir beskerming teen ‘moontlike’ reën, maar ook hy word nie geanker nie.  Dit was ‘n moeë drietal wat op die matrassies neersak…

Presies ‘n uur later word ek wakker met die geluid van ‘n woedende wind in my ore.  Vet reëndruppels plons deur die oop tentopening op ons neer. Ek maak my geliefde wakker en beduie ons moet die bybie bakkie toe vat en begin kamp afslaan.  Dis sover ek gekom het.  Die volgende oomblik vlieg die gazebo onderstebo oor die tent, en dit begin sous…

Pa is baie, baie erg oor sy gazebo.  Hy hang soos ‘n vink aan die gedoente wat nou ‘n baie eienaardige fatsoen het.  Toe ek sien dat ek nie juis hulp by hom gaan kry nie, vlieg ek met Pieter en sy kombers bakkie toe en drop hom soos ‘n warm patat, voor ek weer terughardloop om ons ander kombers en sakke te gaan red.  Manlief probe er nog steeds sy gazebo red.  Intussen waai die wind kwaai, en die reën deurdrenk ons tot op die vel.

Met die meeste van ons besittings veilig in die bakkie, gaan assisteer ek vir Pa.  Die gazebo is een van daai ooptrek en toedruk affêres.  Gewoonlik doen 4 mense dit.  Ek en Pa kon dit nie regkry in daardie weer nie.  Ek praat mooi met hom, verduidelik dat ons eerder ons losses moet cut.  Uiteindelik laat los Pa, en die gazebo bollemakiesie van ons weg.  Ons aandag gaan tent toe.  Ons matrassies is nog daarin.  Teen hierdie tyd is die soutpan een snotterige laag modder.  Die tent is vol modder.  Toe dit lyk of ons regtig nie gaan wen nie, trek ons die tent tot half onder die bakkie. Vir later.

Poedelnakend spring ons bibberend in die bakkie, ons pajamas nat, modderige hopies buite op die grond, en raak wonder bo wonder weer aan die slaap.  Teen 4h00 word ons wakker as gevolg van ‘n oormag muskiete wat die bakkie deur die ‘vent’ binnestroom. Die storm is verby. Steeds kaalgat, klim ons uit en kyk wat te redde is.  Die tent word agtergelos.  Wie is lus vir ‘n modderige tent aan die begin van ‘n naweek?  Die gazebo is beyond repair. Die nat, vuil matrasse word agterop gelaai met die hoop dat dit wel droog sal word.

Dis eers toe die eerste vissermanne se 4×4’s begin indraai na die mond se rigting, dat ons besef dat ons steeds in ons geboortepakkies rondloop…

Ons het ‘n paar lessies daai aand geleer:

1.  ‘n Soutpan is nie  goeie kampplek nie. Veral nie tydens die reënseisoen nie.  2.  Tente en gazebo’s moet altyd geanker word. Altyd.  3.  Die natuur is regtig onvoorspelbaar.  Dit kan binne enkele oomblikke radikaal verander.  Mens moet nie dat wolklose, sterligaande jou flous nie.  4.  ‘n Man kan besonder baie geheg raak aan sy gazebo.  Verkieslik moet ‘n ‘verlore’ gazebo so gou as moontlik vervang word.  (En dis wat ons gedoen het. ‘n Peperduur tent met ‘n gazebo gaan koop by Lobito se Shoprite! Die prys van al daai lessies: net 300 dollar.)  *sug*

Die gazebo...

...en die tent